روز های با تــــــو بـــــــودن

دوباره پائیـــــــــــــــــــز

دوباره برگ ریز

دوباره صدای خش خش برگ های زرد ریز ریز

دوباره قد مهای تنهائی

میشود گام برداشت بدون هیچ صدائی

بدون لرزش صدای برگ های پائیز

می شود پر کند حجم این تنهائی

آوای خوش همراهی در پائیــــــــــــــــز

ثانیه ها

            خبر از چه دارند

                          که اینگونه سست و بی احساس

                                               در گذرند

بی تو

           حامل خبر 

                          تلخ تنهایـــــــــــــــــی...!!!

ز چشمان ترم بشنو

 فضای بی تو بودن را

 ز لبهای خشکم 

بشنو

 هر دم ز عشق تو

 سرودن را

در بند کشیده ام

دل را

تا در هوای تو

دگر

راهی نشود هرگز

دستانم خالی تر از هر رویائی

چشمانم بسته شده بر زیبائی

غم پر شده بر دنیائی

دل خالی تر از هر  آفتابی

من و این خاموشی

لحظه لحظه

دم به دم

هم آغوشیـــــــــــــــــم

 این درخت خشکیده و بی برگ و بار

حال این دل٬دل غم دیده است

 شاخه های خشک آن

 یاد آور سبزی دیرینه است

 در زمانی که، آن نهالی شاد بود

 در بهاری که،نو نهالی  نو پای بود

 در بهاری که شکوفه های عمرش، تازه شکوفا گشته بود

 در بهاری که سرمست ازچهچه بلبلان در سر، شاخسار بود

 سر سبزو تازه ٬برگهایش میدرخشید در آفتاب

 آن زمان

بودم کودکی غافل از جور زمان

مست از بازی کودکانه در بهار

فارغ از درد و غم و عشق و نیاز

هیچ ندانستم که حتی با یک نگاه

با یک سلام ٬با یک کلام

غرق خواهم شد درغم  و عشق و فراق

سالها طی شد و ماهها  دی

سوز سرما چیره گشت بر بهار

خشکی و زردی وپژمرگی

شد حاصل آن درخت  دیر پای

حال من  حال این دل

حال این درخت است و بس

خشکیده و پژمرده و بی برگ و بار

وقت رفتن نگاهم بر ثانیه هاست

کاش میشد از حرکت باز بمانند 

بعد رفتن نیز نگاهم بر ثانیه هاست

 کاش میشد هر چه تند تر حرکت کنند

 تا به لحظه آغاز دوباره دیدار

هر چه زودتر رسند

کاش............

اینگونه نوشتن را نیاموخته ام !

اما تمرین می کنم

تمرینی سخت

سخت تر از هر باوری

تمرینی برای لحظه هائی که

سخنی و کلامی برا تر از هر شمشیری

در پهلویم می نشیند

و زخمی کاری از بهترین هایم برایم ارمغان میاورد

دگر نیازی به مرهم نیست

خاک بیاورید برای تدفین جسم خسته ام

درون سرخ رگ هایم

نه از خون است

که همه درد است

سخت ویرانم

سخت حیرانم

ازعظمت روحی که برایم معبود بود

حالا دگر دست کشیدم از عبادت

بت بیاورید  برای پرستش

نه نمیخواهد

بت نیز خدائی پوشالی است

بت شکن نیز خود بتی

سرخی لباسم نه از رنگ است

خون آغشته به درد است

اینگونه نوشتن را نیاموخته ام

اما ..........!!!

هنوز تمام پنجره ها را

به نام تو باز می کنم

هنوز باران را

تلنگر انگشت های تو می دانم

بر ذهن مه گرفته ام

هنوز خش خش برگ ها را

به پای قدم های تو می نویسم !

هنوز باد که خودش را به در می کوبد

از جا می پرم :

آمدم ! آمدم !

و تمام درها ،

به هوای تو باز می شوند !

لحظه ها را می شمارم

سکوت را حرف می زنم

و در پشت پنجره دلتنگی،

حسرت دیدار را به انتظار می نشینم

تا که شاید سر از خاک برآری........

شعر هایم

پر از حادثه دیدن تو

نقش رویت همه شب

رنگ رویای من است

در دلم یاد تو جاری است

بر لبم نام تو جاری

نقش رویت

حک شده بر دیوار دلم

و چه خسته،

 از فاصله دیدارم

و چه دیواری است،

 میان من و تو

من به دیدار تو دل خوش کردم

هنوز هم برای تو می نویسم

چه عاشقانه رفته ای

می نویسم برای تو که از همه عاشقتری

در نهانخانه دل جائی است

همیشه برای تو

با من بمان

با من که جاودانه دفتر شعرم را برای تو سروده ام

با من که نوشتم

نگاشتم

غمگین و تنها در شب بیداری ها

با من که

سحر شد ولی به یادت نشستم

نشستم شاید بیائی

بیائی و بمانی

و عاشقانه بمانی

در زلال مهتاب

در سو سوی ستاره های شب

چشم به در دوختم

و غمگنانه به نجوای جیر جیرک ها

که گوئی آنها نیز همچون من منتظرند

و نگاری را به سوی خود می خوانند

گوش سپردم

زمزمه باد را که عطر تو را همراه دارد بوئیدم

نه

هرگز نگویم که تو نیز چنان من تا سحر بخواب نرو

تو بخواب

زیرا من عاشقانه به انتظار طلوع چشمانت

طلوع برق نگاهت

منتظر می مانم

چرا که خواب از چشم من ربوده ای

می نرسم

می ترسم که چشم بر هم گذارم

و غافل از بیداری تو

از کنار م یادو خاطراتت عبور کند

من دگر نخواهم خفت

به انتظار دوباره دیدنت می نشینم

می نشینم به انتظار

در خلوت می نویسم برای تو

و هر بار می نویسم

دوستت دارم

می ترسم از نبودنت و از بودنت بیشتر!

 نداشتن تو ویرانم میكند و داشتنت متوقفم!

وقتی نیستی كسی را نمی خواهم

و وقتی هستی" تو را" می خواهم

 رنگهایم بی تو سیاه است و در كنارت خاكستری ام

خداحافظی ات به جنونم می كشاند

 و سلامت به پریشانیم!

 بی تو دلتنگم و با تو بی قرار

بی تو خسته ام و با تو در فرار

در خیال من بمان

از كنار من برو

 من خو گرفته ام

 به نبودنت!!!

چقدر دلم بهانه با تو بودن را میگیرد

وقتی تو نیستی  همه ساعاتم پوچ و بی هدف میگذرد

دور از تو در هوای تو

در همه ثانیه ها

چهره ات روبروی من است

آوای خوش دلنشین صدای تو

زمزمه ای است  گوش نواز

عطر دل انگیز تو

پر میکند فضای خانه ام

میبوسمت از دور

میبویمت از راهی دراز

فریاد میزنم

دوستت دارم

بارها و بارها

روزها و شب ها

پشت پنجره تنهائی خود

پشت شب بوهای عاشق و مست

پشت آن بوته ای از مهرو وفا

در بیابانی که هیچ نمی روید از آن

در پس آن کوچه

کوچه تنهائی تو

منتظر ،گریان ،نالان

با شوق با امید با جان

با دلی لرزان

با دلی پر ز هیاهو

 پرطپش پر خواهش

با صدائی لرزان

از همه عمق وجود

از ته دل

با تمام هستی و جان

بانگ دوستت دارم را

هر روز، هر صبح،

هر بامداد

زمزمه خواهم کرد بی پروا

فریاد میزنم تا که همه

همه در کوچه و پس کوچه این شهر غریب

بشنوند

گوش ها پر شود از آوای دلم

کم کنم این حزن عظیم

شاید همه گویند که دیوانه ای از درد برآورده فریاد 

و میگوید که چنین

همه خواهند دانست

همه خواهند فهمید

که منم آن فرهاد

که کنم کوه

که من آن مجنونم

همه خواهند دانست

که هنوز فرهاد ،هست در این دنیا

که برای شیرینش همه جا جار زند

دوستت دارم

دوستت دارم را همه شب با خود گویم

همه جا زین پس خوانم

به همه در کوی و خیابان گویم

که تو را دوست می دارم

دوست میدارم تورا

با همه عشق

با همه شور

نخواهم دگر پنهان ماند

که برایم شود هق هق و درد

دوست می دارم تو را

میگویم

میخوانم تو را

دوستت دارم

نیازم را تو میدانی

نگاه سرکش مستانه و مجنون تبارم را تو می خوانی

تو می دانی چه غوغایی ست در این جانم

نفس های خضوع عشق پاکم را تو می دانی

نرفتن را تو میدانی

نگفتن از عشق پاک  در چهره غمبار من را تو میخوانی؟

نمیدانی

نمیدانی

که من در تنهائی و در رازو نیازم با ایزد چه می گویم

چه میخواهم

چرا من اینگونه  سر گشته

پی یار می گردم

چرا من هردم از او 

هر لحظه  تورا میخوانم و از تو می گویم

تو میدانی ؟

نمیدانی

نمیدانی

که شبها به سوی قبله تو نمازم را بجا می آورم

که در هر رکعتم نام تو را میرانم و از تو می گویم

تو میدانی ؟

نمیدانی

نمیدانی

نیایش ،در شب و در روز من

گفتن از تو 

تو میدانی ؟

نمیدانی

نمیدانی

چرا اینگونه گشتم

تو می دانی ؟

چرا سر گشته و نالان و زارم

چرا بی پروا تو را میخوانم

چرا آشفته از این رسم  نا همگون دنیایم

تو میدانی ؟

نمیدانی

نمیدانی

چرا منعم میکنی از بردن نامت

چرا اینگونه می رانی مرا  از کویت

نیازم را تو میدانی ؟

نمیدانی

نمیدانی

نمیدانی که من نالان و سر در گریبان

که من اشک ریزان و غمناک

چگونه تا سحر  شب ها را بسر کردم

نمیدانی

نمیدانی

چگونه بغض در گلویم را، ز نامردان و بی رحمان

ز آنان که در پشت من خنجر فرو کردند مخفی نگه داشتم

تو میدانی ؟

نمیدانی

نمیدانی

نمیدانی که من در هر لحظه از این کشمکشهای تقدیرم

چه ها کردم

نمیدانی که من در بازی این چرخ افسونگر نمیخواهم که بازنده گردم

نمیخواهم که تنها عشق امروزم ، دیروز و فردایم

به یک باره از روحم جدا گردد

تو میدانی ؟

نمیدانی

نمیدانی که من در تو

در تو

در تو میمیرم

که من در هر بازدم تورا میخوانم

نمیدانی

نمیدانی که من عاشق تر از پیشم

که من آزرده و رنجور و بیمار تو گشتم

تو میدانی ؟

برایت گفتن هرگز نمیخواهم تورا بینم

نمیخواهم کلام عاشقی را بر لبت بینم

چه آسان است

تو میدانی؟

نمیدانی که من در بین این آدمهای رنگارنگ

که هر دم از عشق کلامی بر زبان می رانند

چه خواری ها و خفت ها می کشم در دم

تو میدانی؟

نمیدانی برای دیدنت

برای لمس آن دستان غرق در مهرت

چه شبها تا سحر با خود نجوا کردم

تو میدانی ؟

نمیدانی

نمیدانی که شبها با دیدن عکست بخواب رفتم

تو میدانی

نمیدانی

نمیدانی

نیــــــــــــــــــازم را تو میدانی؟

نمیدانی

نمیدانی برای بردن نامت وضو میگیرم

برای گفتن از تو نماز عشق میخوانم

تو میدانی؟

نمیدانی

نمیدانی

نمیدانی

نمیدانی

نمیدانی

.

.

آمدم تا آواز دهم

شادت کنم

تا از انتظار رهایت کنم

آمدم یادت کنم

در هر نفس

در هر ترنم در بهار

در رنگهای زیبای رنگین کمان

در همه دقایق شور و نشاط

در همه ثانیه ها

یادت کنم

در هر طلوع

در فصل شکوفائی گلهای بهار

در خنده غنچه های شکفته در بهار

درشب

در سحر

آمدم تا یادت کنم

 از غصه و غم آزادت کنم

آمدم

آمدم

آمدم یادت کنم

خواب می برد مرا

خوابی شیرین

خوابی از جنس نازک خیال

خوابی که در آن هست

همه شادی ، همه شوق

همه نور ، مهتاب

خواب میبرد مرا

تا بیکرانه ساحل دوست

تا آبی دریای زلال

تا به خورشید ، آفتاب

خواب میبرد مرا

خوابی از جنس بلور

که در آن خواب

رنگی از چشمه و نور

همه در هم آمیخته

با غ گلهای قشنگ

مریم و سوسن و یاس

پر از عطر نیاز

پر خواهش

پر ز عشق و نیاز

خواب میبرد مرا

خوابی خوش

که در آن خوب

خواهم دید

تو و من در هم آمیخته

پر ز شور مستی

پر ز خواهش

پر تمنا پر ز عشق و سر مستی

آه

خواب می برد مرا

میبرد مرا تا به کجا ؟؟

تا سر منزل دوست؟

تا بیکرانه ساحل دوست؟

تا به انتهای خواهش دوست؟

خواب می برد مرا

عشق می ورزم به همه چیز

به آفتاب،

به غروب،

به همه ابرهای سیاه،

به قطرات پاک باران،

به همه شاپرکان،

به یک غنچه نشکفته شده در باغ،

وبه آنکه نوری از شوق به من می بخشد

ودلی که ازم دور است

عشق می ورزم

باهمه ذرات وجود

با همه دوری راه

عشق می ورزم

عشقی از اعماق وجود

و چه شیرین است لحظه دیدن تو در مهتاب

لحظه بوئیدن آن عطر دل انگیز سلام

لحظه غرق شدن در تو

لحظه بوسیدن تو

من به شوق تو و دیدن تو

كاش در دلم  غوغا نبود

كاش هر شبم تا سحر

دور ز چشمانت نبود

كاش می شد گفت این هیاهو در دلم

شوری است

یا كه درد بی سامانی است هنوز

كاش محفلم نورانی بود از نور تو

كاش  می شد تنها نبود

كاش لحظه ای در چشم تو

نور عشقم تجلی می نمود

كاش  ...............

گفتند : بهشت یا دوست

گفتم : بی دوست بهشتم جهنمی است

گفتند : این دوستان

گفتم : دوست فقط یكی است

گفتند: از او حذر كن تا به مقصد رسی

گفتم : بی او مقصد هم ابتدای راهی بیش نیست

گفتی بیا

آمدم

گفتی بخوان

خواندم

گفتی بنگار

نگاشتم

گفتی بمان

ماندم

اما نگو

نگو که برو

که پای رفتم نیست

نگو که

دگر طاقت دل کندنم نیست

منکر نمی شوم

هردم به یادت نشسته ام

دلداده و اسیر

یکرنگ و بی ریا

همراه من بیا

شهر چشمان تو

می کشاند کجا مرا

یا دل سپرده ام یا سر سپرده ام

معشوق من بیا

من سرگشته و غریب

هم بسترم بشو

دل را زمن بگیر

یا جان زمن بگیر

هستم ز نور تو

شمع شبم توئی

من پروانه ی توام

یکتا اخترم توای

مرگم نخواه مرو

من در نگاه تو

هردم زنده می شوم

دستان من بگیر

یک جرعه از نگاه تو

هوش از سرم ربود

آئینه دلم

یک رنگ و بی ریا است

رخسار ناز تواست

جاودانه در دلم

 منکر نمیشوم

انکار عشق تو

هرگز نکرده ام

یک نورپر فروغ

در رویای نیمه شب

روح از تنم ربود

یاس سپید من

جانم همه توای

هستی همه زتوست

در فراقت چه بگویم

چه نویسم

به که گویم

همه از توست تارو پودم

همه هست یاد رویت

همه هست درد دوری

بنشستم به انتظارت

تو بیا

تو بیا و کم کن

فاصله ی تو و من

که شویم باز هردو یک تن

سفرت همیشه خوش باد

همه شادی همه پر نور

سفرت سلامت ای دوست

سفرت سلامت ای عشق

همه شد وجود این من

همه خواهش و عبادت

که دوباره بازگردی

به سلامت و به شادی

پشت پنجره

چشم دوختم به راه

منتظر  یک نگاه

منتظر آمدن شب

شب شعر عاشقانه

شب بی نهایت عشق

شب دلتنگی و مستی

شب پرواز قناری

شب سکوت و خلوت

شب آواز رسیدن

شعری از جنس ترنم

بسرایم تو بخوانی

توبیایی و بخوانی

تا شوم مست

تا که گیرم دست

دستی از تو

بفشارم با عشق

دست گرم و پر زمهرت

منتظرم

منتظرآمدن شب

تا تو در آی باز

تو که افسونگر شبهای دل مائی

آمدم

آمدم بر کنار ساحل

ساحلی که گذرکرده بودیم باهم سالها

آمدم وقتی رفته بودی تو

رد پایت بر روی شنهای ساحل جا مانده بود

رد پائی که گویای وجود سبزت بود

رد پائی تنها

به دنبالش آمدم

پیمودم راه درازی

که شاید یابم تو را

در قدمهایت ندیدم مکث

ندیدم ایستاده باشی

ندیدم در پی ام باشی

روی شنها ناگهان

پنهان شد رد پا

چند گامی جلو تر

یافتم ردی اما نه تنها

خسته از راهه آمده

خسته از سنگها

خسته از هرچه شنها و ماسه ها

گشت طوفانی دریای زلال

آسمان تاریک و غم بار بدون آفتاب

گشت پر غصه درونم از غم و اندوه زمان

خسته از هرچه ساحل و اطراف آن

کاش ندیده بودم رد پا

با رفتنت من نیز رفتم به بستر و خیال

رفتم تا ستاره و ماه و نگاه

خیره گشتم به ماه

دیدم بازتاب نوری

که میدرخشد نورانی تر از نور ماه

حتم بردم که تو نیز نگاه میکنی به ماه

رشک بردم به خود

که دلدار من  نیز

خیره گشته به ماه

دیدم چشمان خیس و سیاه

گفتم که کاش من بودم به جای ماه